↑ Powrót do Postacie

Wydrukuj to Strona

Rotmistrz Witold Pilecki

Rotmistrz Witold Pilecki  „Witold”, „Druh”, rozstrzelany z wyroku  sądu- 25 maja 1948r. Działalność niepodległościowa rozpoczął jako harcerz w Orle. W 1918 r. w oddziałach samoobrony Wileńskiej. W 1919 r. w oddziałach partyzanckich legendarnego zagończyka mjr Jerzego Dębskiego u którego służył w 1920 r. w 211 pułku ułanów pod Radzyminem i wyprawie gen. Żeligowskiego na Wilno w walkach tych był dwukrotnie odznaczony krzyżem walecznym. W 1939 r. był dowódcą plutonu kawalerii w 19DP. Po napaści bolszewickiej ze swoim dowódcą mjr Janem Włodarkiewiczem zakopali broń i wrócili do Warszawy.

witoldpilecki

W nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 Witold Pilecki wraz z dwoma współwięźniami zdołał uciec z obozu Auschwitz. Do obozu trafił trzy lata wcześniej – specjalnie dostając się do łapanki, by zdobyć informacje na temat jego funkcjonowania i zorganizować na jego terenie ruch oporu, który byłby w stanie opanować obóz podczas ew. zaatakowania go z zewnątrz przez oddziały partyzanckie, z równoczesnym zrzutem broni i siły żywej (desant).

OCZYWIŚCIE DODAJEMY DO ZAKŁADKI  „POSTACIE” GDZIE ZNAJDUJĄ SIĘ BOHATEROWIE.

Zachęcamy również do posłuchania piosenki  o Witoldzie Pilecki 

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=tz_7-BMu7tc]

A TAKŻE OBEJRZENIE FILMU PT. Śmierć Rotmistrza Pileckiego

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=-2elOo6jii4]

 

Urodził się w północnej Rosji, dokąd rodzina Pileckich została przesiedlona przez władze rosyjskie w ramach represji za udział w powstaniu styczniowym. Jego dziadek, Józef Pilecki, siedem lat spędził na zesłaniu na Syberii. Pochodził z rodziny szlacheckiej, pieczętującej się herbem Leliwa. Ojciec Witolda,Julian Pilecki po ukończeniu studiów w Instytucie Leśnym w Petersburgu, przyjął posadę leśnika w Karelii. Po wstąpieniu w związek małżeński z Ludwiką Osiecimską zamieszkali w Ołońcu. Tam urodziło im się pięcioro dzieci: Maria, Józef (zmarł w wieku 5 lat), Witold, Wanda i Jerzy.

Od 1910 Pileccy mieszkali w Wilnie, gdzie Witold uczył się w szkole handlowej. Od 1914 należał do zakazanego przez władze rosyjskie harcerstwa (w 1916 założył własną drużynę). Z raportu Komendy Harcerskiej w Kownie z 1919 wynika, że był drużynowym VIII drużyny im. Adama Mickiewicza w Wilnie[2]. Według wspomnień Witolda Ferchmina, Pilecki przyjechał do Orła w 1915 roku. W tym mieście był zastępowym zastępu „Puhaczy” (wraz z Witoldem Ferchminem, Zenonem Zdanowiczem, Hipolitem Olechnowiczem, Alfredem Brenneisenem, Norbertem Brenneisenem, Władysławem Piaseckim, Alfredem Niwińskim, Gustawem Napiórkowskim) Pierwszej Orłowskiej Drużyny Harcerskiej im. księcia Józefa Poniatowskiego, której drużynowym był Józef Skwarnicki, ojciec poetyMarka Skwarnickiego. Następnie był przybocznym tej drużyny. W 1917 roku, po Rewolucji Lutowej, upadku caratu i powstaniu tymczasowego rządu Kiereńskiego, harcerstwo polskie wyszło z podziemia. Dzięki rozluźnieniu frontu, w roku 1918 prawie wszyscy starsi harcerze, w tym Witold Pilecki, opuścili Orzeł i przedostali się na tereny odradzającej się Polski. Maturę zdał w 1921 roku.

Jako więzień nr 4859 był głównym organizatorem konspiracji w obozie. W zorganizowanej przez niego siatce nazwanej przez Pileckiego – ZOW (Związek Organizacji Wojskowej) byli między innymi: Stanisław Dubois, Xawery Dunikowski i Bronisław Czech. Pilecki wyznaczył stworzonej przez siebie organizacji następujące cele[3]:

  • podtrzymywanie na duchu kolegów
  • przekazywanie współwięźniom wiadomości z zewnątrz obozu
  • potajemne zdobywanie żywności i odzieży oraz jej rozdzielanie
  • przekazywanie wiadomości poza druty KL Auschwitz
  • przygotowanie własnych oddziałów do opanowania obozu podczas ew. zaatakowania go z zewnątrz przez oddziały partyzanckie, z równoczesnym zrzutem broni i siły żywej (desant)

Dodaj komentarz :)